SA KUKO NG SIGWA, ANG MAMAMAYAN AY BABANGON

Sa gitna ng unos at patong-patong na hirap,

Ang simpleng mamamayan ay patuloy na nangangarap.

Mula sa bukid na tuyo’t binungkal ng pawis,

Hanggang sa pabrikang usok at pagod ang tamis.

Kay tagal nang pasan ang krus ng katarungan,

Habang ang iilan ay nagnanakaw sa kaban.

Ang sigaw ng tiyan at daing ng dukha,

Minsan ay tinatabunan ng dusa at luha.

Subalit ang bayan ay hindi habambuhay na pipi,

Sa bawat pag-apak, may lakas na nagtitipi.

Ang dusa ng masa ay hindi palaging tahimik,

Ito’y nagiging apoy, pumupunit sa gabi’t hapis.

Ang tunay na pag-ibig sa inang bayan,

Ay hindi lang sa watawat o sa awit sa daan;

Ito’y ang pagtayong magkakasama’t magkahawak-kamay,

Upang ipaglaban ang lupang sa atin ay ibinigay.

Babangon ang magsasaka, ang manggagawa, at kabataan,

Hahawanin ang dilim ng kawalan ng katarungan.

Sapagkat ang mamamayang natutong lumaban,

Ang siyang totoong magpapalaya sa ating bayan!